പൈൻ മരങ്ങൾ  പൂക്കുന്ന താഴ്‌വരയിൽ
 നിൻറെ കൈകോർത്ത്‌ പിടിച്ചു..,
നിൻറെ മടിയിൽ എന്റെ പ്രണയം
പങ്കുവയ്ക്കാൻ...

സ്വപ്നങ്ങളെ പ്രണയിക്കുന്ന മനസ്സാണ് എന്റേത്
അവയ്ക്ക് ചിറകുകൾ നൽകാൻ
അവൻ ഉണ്ടായാൽ....;

അനു....

ജീവിതത്തിന്റെ കഷ്ടപ്പാടും-- അമ്മയെന്ന സ്നേഹവും ഒറ്റ ഫ്രെയിമിൽ.....മനസ്സിൽ തട്ടിയ ഫോട്ടോ....,

നിവർത്തി ഇല്ല എന്നാ കാരണഗൽ പറഞ്ഞു , പെണ്മക്കളെ അന്യന്റെ വാതിൽപടിയിൽ ഭിക്ഷ തെണ്ടാനും, അടുക്കളപനിക്കും,അതിലൂടെ മറ്റു അപകടങ്ങളിലും തള്ളിവിടുന്ന അമ്മമാർ കണ്ണ്‍ നിറച്ചുകാനുക...., ഇതാണ് അമ്മ ,ഇതാവണം അമ്മ , തന്റെ ഗർഭപാത്രത്തിൽ ആദ്യബീജം ഉടെലെടുക്കുമ്പോൾ മുതൽ അവൾ അമ്മ ആകുകയാണ്,തന്നെ മത്രേം വിശ്വസിച്ചു ഭൂമിയേക്ക് പിറന്നുവീഴുന്ന കുഞ്ഞിനു എല്ലാ അർത്ഥത്തിലും അമ്മ ആയിരിക്കണം, ഈതൊരു അവസ്ഥയിലും ചേർത്ത് നിർത്തി ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ ഉള്ളവൾ , തെറ്റും ,ശരിയും തിരുത്തി തരുന്നവൾ ,ശാസനയിലും ഒപ്പം വിഷമിക്കുന്നവൾ, അതാവണം അമ്മ..., ഒരുപാട് പവിത്രമായ അർഥങ്ങൾ ചേർന്ന, അന്തസുറ്റ വാക്കാണ്‌ അമ്മ...,
തുന്നിക്കെട്ടിയ പ്രേസവവേധന മാറും മുൻപേ കരിങ്കൽ ചുമക്കുന്ന ഈ അമ്മ ...., ഇതാണ് പെണ്ണ് ....,തളര്ന്ന ശരീരവും ,തളരാത്ത മനസ്സുമായി , പകന്തിയോളം ജീവരക്തം ഊറ്റി കൊടുത്തു ...,രാത്രിയിൽ തന്റെ കുഞ്ഞിനു കാവലിരിക്കുന്ന അമ്മ ......, സ്വാർത്ഥതയിൽ അക്ഞത ഉള്ളവലാവനം അമ്മ....,

ലോകത്തിലെ...മക്കളെ അറിയുന്ന....സ്വാർത്ഥത ഇല്ലാതെ സ്നേഹിക്കുന്ന എല്ലാ അമ്മമാര്ക്കും വേണ്ടി സമര്പ്പിക്കുന്നു.....

അനു....,

ഞാൻ എന്റെ ഓർമകളുടെ
അസ്ഥിത്തറയിൽ വിളക്കു
 വെയ്ക്കാൻ തുടങ്ങിയിട്ട്
കാലങ്ങൾ കുറെ ആയി...
ക്ലവു പിടിച്ച എന്റെ മനസ്സ്
തുടച്ചു മിനുക്കി അസ്തമയ
സൂര്യനെ നോക്കി ഞാൻ അതിൽ
 തിരി  തെളിയിക്കും-
പലപ്പോഴും എന്റെ കണ്ന്നുനീര്തുല്ലികളിൽ
കുതിര്ന്നു അവ ആളികതുകയാണ്....
വീണ്ടും...വീണ്ടും...എന്റെ നഷ്ടങ്ങളെ-
ഒര്മാപ്പെടുത്തി.....,


അനു....

കഴിഞ്ഞ കുറെ ദിവസ്സങ്ങൾ ആയി "എന്ന് നിന്റെ മൊയ്ദീൻ" എന്ന സിനിമയെ കുറിച്ചു പലരും എഴുതിയത് വായിച്ചു ,അതുകൊണ്ടുതന്നെ ആ സിനിമ കാണണം  എന്ന് തീരുമാനിച്ചിരുന്നു ,ഇവിടെ ഈ കഴിവുറ്റ കാവ്യാ ആസ്വാദകർ പറഞ്ഞതിനപ്പുറം ഒന്നും തന്നെ എനിക്കും എഴുതാൻ ഉണ്ടാവില്ല എന്നും കരുതിയിരുന്നു , ആവർത്തനം വിരസത സൃഷ്ടിക്കുമല്ലോ..., ഇന്ന് ഞാനും കണ്ടു കാഞ്ചനയും, മൊയ്ധീനും ജീവിച്ചിരുന്ന ആ കാലഘട്ടം , ഈ യഥാർഥ ജീവിതത്തെ ആസ്പതമാക്കി എടുത്ത ഡോകുമെന്ടരി നേരത്തെ കണ്ടതു കൊണ്ടും ,കേട്ടും, വായിച്ചും ,കഥ മനസ്സിലായ കൊണ്ടും എന്റെ കണ്ണുകൾ ഈറൻ അണിയില്ല എന്നാ വിശ്വാസത്തിൽ ആണ് കണ്ടുതുടങ്ങിയത്...,
 ഇലവഞ്ഞി  പുഴയുടെ ആഴങ്ങളിലേക്ക്  ഒരായുസ്സിന്റെ സ്വപ്നഗലും  ആയി   കാഞ്ചന ഇല്ലാത്ത ലോകത്തിലേക്ക്‌...മൊയ്ദീൻ തനിച്ചു പോകുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ....ഒരു തുള്ളി കണ്ണുനീർ എന്റെ കവിളിലൂടെ അനുവാദം കാത്തുനില്ക്കാതെ ഒഴുകി..,ഇതാണു പ്രണയം , "മംസനിബധംമല്ല രാഗം" എന്ന് കവി പാടിയതുപോലെ...ഇതാണു പ്രണയം, ഒഴിഞ്ഞ മുറിയിൽ ശരീരം പങ്കിടാൻ വിളിക്കുന്ന പുതിയ തലമുറയിലെ കാമുകന്മാരും , സ്നേഹം നഷ്ടപ്പെട്ട് പോകാതിരിക്കാൻ എന്തിനും തയ്യാറാകുന്ന കാമുകിമാരും അറിയുക,അതിൽ പ്രണയം അല്ല ഉള്ളത് , രുചി ഉള്ള ഭക്ഷണം വിശന്നിരിക്കുമ്പോൾ കിട്ടുമ്പോൾ തോന്നുന്ന ആർത്തി മാത്രം....,

"മതം മാറിയാൽ അവളെ ഞാൻ കൊല്ലും " എന്ന് പറഞ്ഞ കഥാപാത്രതിനോട് ആരാധന തോന്നി... അതാണ്‌ ആണ്.. ചങ്കുറപ്പുള്ള ആണ്.നൂറ്റാണ്ടുകൾക്കു മുൻപേ ഇവിടെ ജാതിവ്യവസ്ഥ നിലനിന്നിരുന്നു..അന്നും..ഇന്നും അതിനെതിരെ പടപോരുതിയവരും ,രക്ത സാക്ഷികളും ,ജീവിക്കുന്ന രക്തസാക്ഷികളും നിലനില്ക്കുന്നു....,നമ്മൾ ഒരുപാട് മുന്നില്ലേക്ക് പോയിരിക്കുന്നു... രൂപത്തിലും ,ഭാവത്തിലും. പക്ഷെ ഇന്നും ജാതിയുടെ കാര്യത്തിൽ  മനസ്സുകൊണ്ട് പലരും സ്വർധരാനു...,4 -)0 ക്ലാസ്സിൽ പഠിക്കുമ്പോൾ ജമീല ടീച്ചർ പറഞ്ഞ്തന്നത് ആണ് ഇന്നും മനസ്സില്...രണ്ടു ജാതി ആണ് ഭുമിയിൽ എന്ന്, ആണ്‍ ജാതിയും , പെണ്ജാതിയും, അഭ്യസ്ത വിധ്യർ ആയ കേരളത്തിൽ ഇന്നും ഇത് അങ്ങീകരിക്കുന്ന ഒരു ശതമാനത്തിനു താഴെ മാതാപിതാക്കളെ കാണു,അഭിമാനം തോന്നി കാഞ്ചന മാലയുടെ ജീവിതവും ,ത്യാഗവും അറിഞ്ഞപ്പോൾ , ഒപ്പം ഒരുപാട് സംഗടവും, ഇന്നും കാഞ്ചന ഒന്നും നേടുന്നില്ല...ഒന്നും ....ഇനി ഒരു ജന്മത്തിൽ ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നില്ല....എന്നാൽ ഇപ്പോൾ ആത്മാര്തമായി ആഗ്രഹിക്കുന്നു...മൊയ്ധീനും ,കാഞ്ചനക്കും ഒരുമിക്കാൻ ഇനി ഒരു ജന്മം ഉണ്ടാവണം എന്ന്...കാഞ്ചന ഇന്നും വിശ്വസിക്കുന്ന പോലെ.., പ്രണയത്തിനും...മഴക്കും ഒരു വല്ലാത്ത അടുപ്പം ഉണ്ട്...മഴയുടെ പച്ചതലതിലെ ഈ പ്രണയകാവ്യം സുന്ദരം ആയിരുന്നു...ഒപ്പം വേദനയും :( . അഭിമാനം തോന്നി കാഞ്ചന യോടും , നീണ്ട 8 വര്ഷത്തോളം ഇതിനു വേണ്ടി പ്രയത്നിച്ച വിമൽ എന്നാ വ്യക്തിയോടും...,നമ്മൾ എത്ര പറഞ്ഞാലും....അതൊന്നും ഒരിക്കലും....കാഞ്ചന അനുഭവിച്ചു കൂട്ടിയ വേദനക്ക് പകരം ആവില്ല , കാമുകിയുടെ കാലടിയിലെ മണ്ണുപോലും പവിത്രം ആയി കണ്ട, ഒടുക്കം മറ്റുള്ളവര്ക്കുവേണ്ടി സ്വപ്നഗലും ,ജീവിതവും ത്യാഗം ചെയ്യ്ത  മോയ്ധീന്റെ നന്മയോളം വരില്ല ഒന്നും....ഇലവഞ്ഞി പുഴ തോരാത്ത മഴയിൽ ഇന്നും കരകവിഞ്ഞ് ഒഴുകുന്നുണ്ടാകും....അറബികടലിനെ പുണരാൻ വേണ്ടി അല്ല ....കാഞ്ചനക്കും , മൊയ്ധീനും നഷ്ടപെടുത്തിയ സ്വര്ഗതുല്യമായ ആ ജീവിതം ഓർത്ത്....

അനു.....

എന്റെ  ശവക്കല്ലറയിൽ ഒരു പൂ നിനക്കായ്‌ വിടരും
അതിൽ  നീ  എന്റെ  ഗന്ധമറിയും  ...,

അനു....

നിന്റെ ഓർമകൾക്ക് മരണമില്ല...,
നീ എന്നും ഓർമയിൽ പുനർജനിക്കും....

ബാല്യം  ... കുന്നികുരു  കൂട്ടിവെച്ചും.. മഞ്ചാടി  പെറുക്കിയും ...മഴവെള്ളത്തില്  തുള്ളിചാടിയും  നമ്മുക്കുണ്ടായിരുന്ന ജീവിതത്തിലെ സുവര്ണ കാലഖട്ടം....,മഴക്കാലത്ത്‌ കുളങ്ങളും, തോടുകളും കരകവിഞ്ഞ്  ഉണ്ടാക്കിയിരുന്ന   ചെറിയ  ചോലകളിൽ  പരൽ മീനുകളെ കൌതുകത്തോടെ നോക്കിനിന്നിരുന്ന ബാല്യം.....കണ്ണുകളിൽ നിറഞ്ഞു നിന്നിരുന്ന നിഷ്കളങ്കത....തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോൾ ബാല്യതോടൊപ്പം അതും കൂടി നമുക്ക് നഷ്ടപെട്ടിരിക്കുന്നു...ആര്ക്കോ ഒപ്പം എത്താൻ എന്ന പോലെ ഉള്ള ഒട്ടപാച്ചിളിൽ.....,കവി പാടിയ പോലെ ,ഒരിക്കൽ കൂടി ഓർമകൾ നെയ്യുന്ന തിരുമുട്ടതെട്ടുവാൻ  മോഹം.....,

അനു